Przysięga Feanora

„Niech będzie wrogiem albo wiernym druhem wszetecznym bądź też czystym, Płodem Morgotha albo pięknym Valą, Eldą lub Maią albo też Następcą, Śmiertelnym, co się zbudzi tam w Śródziemiu, Ni żadne prawo, miłość, ni mieczy umowa, ni strach, ni śmiałość, ni przeznaczenie samo, nie obroni przed Feanorem i Feanora rodem tego, co ukryje albo też przetrzyma, czy do ręki weźmie, znalazłszy zatrzyma albo w dal wyrzuci Silmarila. To wszyscy przysięgamy solennie: śmierć mu zadamy nim Dzień się zakończy, ból do końca świata! O usłysz nasze słowo Eru Wszechojcze! Ku nieskończonym Ciemnościom przeznacz nas, jeśli przysięgę złamiemy. Na świętej górze usłyszcie świadkowie i spamiętajcie nasze śluby święte, Manwe i Vardo!”
~J.R.R. Tolkien, Annals of Beleriand, Morgoth’s Ring, tłum. Galadhorn

Przysięga Feanora jest punktem kulminacyjnym Silmarillionu, rozpoczynającą i powodującą niezliczone nieszczęścia dotykające i wywoływane przez składających ją Feanorian. Mimo to jej tekst został pominięty w Silmarillionie przez Christophera, przez co treść nie jest tak dobrze znana wśród fanów, jak by wynikało z jej znaczenia.