Wojska Numenoru

Numenor jest państwem, co do którego sposobu prowadzenia wojny wiemy wyjątkowo dużo jak na twórczość Tolkiena, dzięki dość szczegółowym opisom jego taktyki, uzbrojenia i historii zawartych m.in. w „Niedokończonych Opowieściach”, konkretniej „Klęsce na polach Gladden” oraz „Opisie wyspy Numenor”

HISTORIA

Początkowo przez wiele stuleci Numenor nie posiadał armii ani tradycji wojskowej, jako że nie było to konieczne z uwagi na odizolowanie od i tak bardzo spokojnego w tym czasie Śródziemia. Zachowano umiejętność wykuwania broni i zbroi wysokiej jakości, jednak przez długi czas nie było to używane. Łucznictwo za to stało się z czasem najmodniejszym sportem wśród młodych Numenorejczyków. Popularna była również jazda konna. Gdy na potrzeby wojen tworzono armie Numenoru, jednak to tradycja łucznicza, nie jeździecka, zdominowała taktykę, jako że z uwagi na ekspedycyjną naturę tych wojsk, transport większych ilości koni byłby problematyczny. Pozostałości tego pozostały wśród Dunedainów przynajmniej do końca Trzeciej Ery, kiedy to wciąż zarówno Gondorczycy, jak i Strażnicy Północy skupiali się na walce pieszej.

UZBROJENIE

Łuki – były podstawową, a zarazem najgroźniejszą bronią armii Numenoru. Wykonane ze stali, za ich pomocą łucznicy mogli wystrzelić długie na łokieć (114 cm) strzały na odległość 600 jardów (550 m), przekraczającą nawet tę osiąganą przez nowoczesne długie łuki. Właśnie ustawienie się w murze tarcz i obsypanie wroga deszczem strzał był głównym sposobem walki.

Kusze – jest to jedyny naród, o którym wiadomo, że z nich korzystał, chociaż początkowo głównie do polowań. Możliwe, że zdarzyło się ich zaadoptowanie na potrzeby wojenne, jednak nie jest to opisane wprost.

Zbroja – stosowali głównie kolczugi wysokiej jakości. Nie tworzyli zbroi płytowych. Chronili się również hełmami, które jako jedyny element tego uzbrojenia zostały narysowane przez Tolkiena, oraz sporymi tarczami.

Broń – często są opisywani jako korzystający z długich mieczy i włóczni. Z uwagi na pokaźny wzrost i siłę żołnierzy, można przez to rozumieć miecze półtoraręczne i dłuższe włócznie których normalni ludzie nie mogliby unieść i używać jednocześnie wraz z tarczą.

Jazda – nie korzystano z niej w znaczącym stopniu, mogli pełnić pewne funkcje zwiadowcze, a wielu Numenorejczyków ćwiczyło łucznictwo konne, co byłoby cennym wsparciem dla ciężkiej piechoty, ale nie ma żadnych wzmianek o zastosowaniach tych umiejętności w celach militarnych.

Żołnierze – najważniejszy element każdej armii. Numenorejczycy byli naturalnie wyżsi i bardziej uzdolnieni niż zwykli ludzie, posiadali również lepsze warunki i więcej czasu na szkolenie, z uwagi na długowieczność oraz bogactwa wyspy. W połączeniu z orkami będącymi przeciętnie słabszymi fizycznie od ludzi, byli w stanie gromić ich siły bez problemu. Nawet w obliczu klęski, na jednego numenorejskiego weterana zabitego na polach Gladden przypadało pięciu orków. To więcej niż przewaga liczebna wojsk Morgotha nad elfami wysokiego rodu i ich sojusznikami w ostatniej fazie Nirnaeth, trzeba jednak zaznaczyć, że posiadał on wówczas również inne przewagi (smoki, balrogowie, wilki, jeźdźcy na wilkach a przede wszystkich ludzka zdrada), wcześniej poniósł znaczne straty, a elfowie byli zmęczeni, jednak wciąż plasuje to numenorejskich rycerzy na poziomie jakości porównywalnym do elfich wojowników Pierwszej Ery.

TERMINY

Znamy kilka terminów specjalistycznych stosowanych w odniesieniu do numenorejskiego wojska:

Ohtar – „wojownik, żołnierz” – tytuł przysługujący wszystkim w pełni wyćwiczonym oraz doświadczonym wojownikom. Ludzie ci mogli pełnić funkcje giermków, jak to było w przypadku giermka Isildura który dostarczył szczątki Narsila do Imladris.

Roquen – „rycerz” – wyższa ranga przyznawana bardziej zasłużonym wojownikom

Sandastan – „mur tarcz”, w sindarinie Thangail – jak nazwa wskazuje, mur tarcz, płytki, zaledwie na dwa szeregi, zachowujący elastyczność pozwalającą na zaginanie flanek, a nawet przekształcenie w okrąg zachowując zwartość dzięki dyscyplinie oraz wsparciu łuczników.

Nernehta – „człowiek-grot włóczni”, w sindarinie Dirnaith – określenie klinu, służącego do szturmu na wrogą formację na krótkim dystansie, zwłaszcza przeciwko przeciwnikowi liczniejszemu, ale nieuszykowanemu, licząc na jego rozbicie i zmuszenie do ucieczki.