Zagadka Obieżyświata

„Nie każde złoto jasno błyszczy,
Nie każdy błądzi, kto wędruje,
Nie każdą siłę starość zniszczy.
Korzeni w głębi lód nie skuje
Z popiołów strzelą znów ogniska
I mrok rozświetlą błyskawice.
Złamany miecz swą moc odzyska,
Król tułacz wróci na stolicę.”

“All that is gold does not glitter,
Not all those who wander are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
The crownless again shall be king.”

„Ilya maltava úmirilya,
lá ilyë i ranyar nar vanwë;
i linyenwa i tulca na úquela,
i nurë talmar uar rahtainë ringwenen.
Yúlallor nárë eccoituva,
morniello cala tuiuva;
envinyanta nauva i macil i terhátina né,
i úrië ata Aran nauva”
„Zagadka Obieżyświata”, pióra Bilba Bagginsa, tłumaczenie angielskie J.R.R. Tolkien, polskie Włodzimierz Lewik, na quenyę Ambar Eldaron.

Poemat pomógł hobbitom w rozpoznaniu autentyczności Aragorna w Bree, gdy ten go zacytował, nieświadomy faktu, że taką wskazówkę otrzymali hobbici w liście, oraz pokazując wspomniane w utworze złomki Narsila. Pierwsze cztery wersy charakteryzują Aragorna, a kolejne cztery opisują jego przeznaczenie zapowiadając wydarzenia do których dojdzie w trakcie książki. Jest to jeden z najlepszych i najbardziej znanych wierszy Tolkiena, o czym świadczą m.in. liczne dostępne wykonania fanowskie oraz pojawienie się fragmentów utworu w adaptacji filmowej.