Na Święto Niepodległości

„Pragnąłbym tylko ujrzeć znów Białe Drzewo kwitnące na dziedzińcu królewskim, doczekać powrotu Srebrnej Korony i Minas Tirith zażywającej pokoju; pragnąłbym, żeby Minas Anor jak ongi jaśniała światłem, smukła i piękna, jak królowa wśród innych królowych, ale nie chciałbym, żeby była panią mnóstwa niewolników, nawet gdyby była łagodną panią dobrowolnych niewolników. Wojna jest nieuchronna, skoro trzeba bronić życia przed niszczycielem, który wszystkich nas by pożarł; ale nie kocham lśniącego miecza za ostrość jego stali, nie kocham strzały za jej chyżość ani żołnierza za wojenną sławę. Kocham tylko to czego bronią miecze, strzały i żołnierze: kraj ludzi z Númenoru. I chcę, żeby go kochano za jego przeszłość, za starożytność, za piękno i za dzisiejszą mądrość. Nie chcę, żeby się go lękano, chyba tak tylko, jak lękają się ludzie czcigodnego, rozumnego starca.”

Patriotyzm według Tolkiena wyrażony ustami Faramira w rozdziale „Okno Zachodu”. Nie potęga i walka z wrogiem, lecz piękno i mądrość, czerpane ze starożytnego dziedzictwa oraz współczesnego rozkwitu. Tego właśnie i ja życzę naszej Ojczyźnie w Święto Niepodległości, w jego obchodzeniu myśląc o niej – nie zaś o współczesnych sporach czy kontrowersyjnej dacie samego święta.