Pieśń Rozstania

„Gdyby świat cały w gruzy dzisiaj runął,
w pierwotną otchłań na powrót się zsunął,
unicestwiony — jeszcze wart by pono
był tego, aby go niegdyś stworzono,
dla ziemii morza, zmierzchu i świtania,
i aby Luthien mogła istnieć na nim!”

„Though all to ruin fell the world,
and were dissolved and backward hurled
unmade into the old abyss,
yet were its making good, for this —
the dawn, the dusk, the earth, the sea —
that Lúthien on a time should be!”

Fragment Pieśni Rozstania którą Beren wygłosił nad równiną Anfauglith, będąc przekonanym o swojej niechybnej śmierci w imię wyrażonej tymi słowami miłości…

Dla mnie jeden z bardziej udanych fragmentów poezji Tolkiena na ten szeroki temat.