Nerdanela – wyjątkowa kobieta

„Fëanor we wczesnej młodości poślubił Nerdanelę, jedną z noldorskich panien. Wielu się temu dziwiło, gdyż nie należała do najpiękniejszych wśród swojego ludu. Byłą jednak silna i miała niezależny umysł, a przepełniało ją pragnienie wiedzy. Za młodu lubiła wędrować z dala od siedzib Noldorów, czy to wzdłuż długich brzegów morza, czy to pośród wzgórz. I podczas jednej z takich wędrówek ona i Fëanor spotkali się i zostali towarzyszami wielu późniejszych wypraw. Jej ojciec, Mahtan, wielki kowal wśród Noldorów, był najbliższy sercu Aulëgo. Od swego ojca Nerdanela nauczyła się wiele ze sztuk, którymi kobiety Noldorów rzadko się parały: obróbki metali i kamienia. Wykonywała wizerunki: niektóre Valarów w ich widzialnej postaci, inne mężczyzn i kobiet Eldarów, a także wielu innych, a były one tak realistyczne, że niejeden, nawet spośród przyjaciół, jeżeli nie wiedział, że ma do czynienia z rzeźbami, przemawiał do nich jak do żywych. Jej dziełem były też inne rzeczy zrodzone w jej umyśle, o kształtach zdecydowanych i dziwnych, lecz zarazem pięknych.
Nerdanela także miała silną wolę, lecz zarazem była mniej pochopna i bardziej cierpliwa od Fëanora. Pragnęła raczej zrozumieć myśli innych niż nad nimi zapanować. Kiedy znajdowała się w towarzystwie, często siedziała i w milczeniu słuchała wypowiadanych słów, obserwując przy tym gesty i mimikę. Niektórzy z jej synów odziedziczyli po niej, przynajmniej częściowo, przymioty charakteru, lecz nie wszyscy. Siedmiu ich powiła Fëanorowi i nie odnotowano w dawnych opowieściach, by którykolwiek z Eldarów miał równie wiele dzieci. (…) Zrazu dzięki swojej mądrości umiała powściągać Fëanora, gdy jego serce pałało zbytnim żarem; później zraził ją swymi uczynkami i małżonkowie oddalili się od siebie.”
~J.R.R. Tolkien, „Pierścień Morgotha”, „Quenta Silmarillion”

W opublikowanym Silmarillionie postać Nerdaneli jest w zasadzie ograniczona do wzmianki, możnaby powielić stwierdzenie o nieumiejętności i niechęci Tolkiena do pisania kobiet uznając, że powstała tylko przez to, że skoro Fëanor miał synów, to przydałaby się też żona. I chociaż geneza postaci najpewniej byłą właśnie taka, to powyższa charakterystyka wskazuje, ze jednak autor miał pomysł i to dość unikatowy – od opisywania elfki jako nie najpiękniejszej, przez opis charakteru, po tworzenie czegoś, co można interpretować nawet jako figury woskowe. Kolejna z wielu postaci, które, choć ledwie zarysowane, pobudzają wyobraźnię tworząc, znacznie pogłębiając historię i tworząc bogaty, fascynujący i wiarygodny świat. Szkoda, że nie doczekaliśmy dokładniejszych wersji, gdzie charakterystyka Nerdaneli mogłaby być przekształcona w realne oddanie na kartach książek.