Pierwsze słowa Legendarium

„Witaj Eärendilu, najjaśniejszy z gwiazd,
Ponad Śródziemiem ludziom posłany”
Wersy, które słowem Eärendil zapoczątkowały tworzenie mitologii przez Tolkiena. A raczej ich daleka pochodna, bowiem inspiracją dla imienia były wersy:
„Ēala ēarendel, engla beorhtast,
ofer middangeard monnum sended”
pochodzące ze staroangielskiego utworu Cynewulfa, które w 1914 roku stały się inspiracją dla pierwszej wersji poematu o Eärendelu właśnie, utworu uznanego potem za pierwszy należący do mitologii, której tworzenie miało pochłonąć pozostałe 60 lat życia Tolkiena.

Te dwa wersy to jednak coś więcej, niż początek – to stały element całego Legendarium, i nie chodzi tu tylko o słowa „Śródziemie” i „Eärendil”, ale obecność widoczną nawet we „Władcy Pierścieni”: to blask Eärendila, ostatniego z Silmarili, wzniesionego na niebo jeszcze w Pierwszej Erze, zawarty we flakoniku Galadrieli rozświetlał drogę Frodowi w najciemniejszych miejscach, i to tłumaczeniem pierwszego z tych wersów jest wzniesiony przez niego elficki okrzyk bojowy, użyty przeciwko Szelobie. To ten blask złamał wolę milczących Wartowników wieży Cirith Ungol, umożliwiając Samowi ratunek.

Obecność najjaśniejszej gwiazdy z anglosaskiego poematu nie tylko rozpoczyna, ale przede wszystkim spaja Legendarium – zarówno w chronologii naszego świata, jak i tego mitycznego zawartego na kartach książek.